De 56e IALHI-conferentie was dit jaar te gast bij de Friedrich Ebert Stiftung in Berlijn. Er waren 48 ingeschreven deelnemers, vergelijkbaar met de vorige jaren, maar minder dan de meer dan honderd deelnemers die we in pre-coronatijden aantrokken.
Het thema dit jaar was The Shared Responsibility of Memory: Maintaining Relations Between Heritage Institutions and Their Communities, met andere woorden de relatie tussen erfgoedinstellingen en hun erfgoedgemeenschappen. IALHI-voorzitter Anja Kruke trapte het debat af met een bijzonder interessante analyse van de huidige relaties en problemen tussen archieven en hun schenkers.
Het programma was rijk en divers. Zo kregen we een panel over de situatie van archiefwerkers in Thailand en hun omgang met herinnering in tijden van oorlog en vervolging: hoe te midden van verwoeste dorpen en ruïnes soms de waarde van stilte nog de beste vorm van conservatie is. Er waren ook nog panels over onder meer feminisme, met een voorstelling van de International Association of Women’s and Gender Museums (IAWM), en over het Europese project The Activist, the Archivist, and the Researcher (ACTIVATE), waar een aantal IALHI-leden aan deelnemen.
Natuurlijk was Amsab-ISG zelf ook aanwezig met een aantal presentaties. Donald Weber – tevens IALHI Board member – bracht een korte voorstelling van de werking rond onze huidige focus op milieugeschiedenis. De oproep om een internationale samenwerking op te zetten rond Green Archives lokte heel wat reacties uit. De hoofdmoot was voor Margo De Koster en Kim Robensyn, die met de presentatie Between Continuity and Change: Amsab-Institute of Social History and its Relationships with Multiple and Diverse Heritage Communities een degelijke analyse brachten van de evoluerende wijzen waarop Amsab-ISG omgaat met zijn archiefvormers en erfgoedgemeenschappen, met oog voor de problemen die dat vaak meebrengt en de lessen die we daaruit leren.
Helemaal op het einde was er nog een sessie met Labor Archives uit de US. Onvermijdelijk kwam de vraag hoe de situatie nu was onder Trump. Uit de antwoorden bleek dat de meeste Labor Archives – die vaak onder de vleugels schuilen van universitaire Special Collections – weinig directe effecten ondervinden, maar indirect wel degelijk, in de vorm van zelfcensuur en opdrogende bijdragen van sponsors die zelf in financiële problemen komen.
Uit de General Assembly onthouden we dat het goed gaat met IALHI op het vlak van leden en financiën. Het aantal leden is vorig jaar licht gedaald, maar zit nog steeds op een historisch hoog niveau van meer dan 120 leden. En de hervorming van de ledenbijdragen van vorig jaar heeft meteen voor veertig procent meer inkomsten gezorgd, waardoor ook op dat vlak de toekomst er goed uitziet. Een minpunt is de inhoudelijke werking, en dan vooral hoe moeilijk het is om leden warm te maken voor de IALHI-activiteiten. De eerder lage opkomst bij de conferenties werd al vermeld, maar ook bijvoorbeeld de Brown Bag lunchcauserieën en de workshops van de werkgroep Digital Collections trekken zelden meer dan een paar dozijn deelnemers. Wel succesvol daarentegen is de Social History Portal, en dan vooral de nieuwsbrief die met intussen meer dan 2500 subscribers jaar na jaar blijft groeien. Wat dat betreft is de update van de website, onder coördinatie van Amsab-ISG, een mooi vooruitzicht.
Er was dit jaar geen excursie op zaterdag voorzien, tot onze grote spijt, al werden er wel enkele suggesties voor sitebezoeken in Berlijn meegegeven. We kozen voor een bezoek aan het museum en documentatiecentrum Topographie des Terrors, over de geschiedenis van de Nazi-beweging.
Over de locatie van de IALHI-conferentie 2027 kon nog geen uitsluitsel worden gegeven, maar wel al bekend is dat we in 2028 in Kopenhagen te gast zijn.
